2ο Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου

2ο Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου - Έτσι προχωράει ο κόσμος
του Κώστα Κούστα


“ Είναι αργά…..
Κι έχουν περάσει πια χιλιάδες χρόνια.


…Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η μικρή γαλάζια πεταλούδα… Απλά, είπανε διάφοροι, πέθανε «στο φεστιβάλ θεάτρου»…
Άλλοι, πάντα στα ξέφωτα είπαν ζει με τα γαλάζια λουλούδια ή πως ακόμα αχνοπετά σ’ ηλιόσχημους ανθούς… Άλλοι πάλι, υποστήριξαν πως κάποιοι...
τη σκότωσαν από καιρό. Πως τα φτερά της είδαν να κοσμούν, το πιο παράξενο από τα κάδρα «του θεάτρου».
Μα αυτούς τους τελευταίους εγώ δεν μπορώ να τους πιστέψω.


Κάποιοι, που συλλογίστηκαν βαθύτερα, και διεκδικούν για ’κείνους την αλήθεια λένε πως έσβησε, μα τα φτερά της ταξιδεύουνε στον άνεμο το σώμα αναζητώντας μήπως βρουν που θα τα κάνει κάποτε δικά του.


Τέλος, έχει ειπωθεί για τη γαλάζια πεταλούδα πως δεν έδυσε, μόνο αφέθηκε απαλά στις άκρες ενός δένδρου αρχαίου… Ή πως ξανάπλεξε με τρόπο κάποιο το κουκούλι της, μιαν άλλη μέρα αν ίσως γεννηθεί για να κινήσει απ’ την αρχή και πάλι.
……..


… Δεν ξέρω πλέον. Ίσως και να’ χουν όλοι δίκιο. Ίσως απλά και να’ χουν, άδικο όλοι.
Θαρρώ ακόμα λίγο όμως θυμάμαι πως η μικρή εκείνη πεταλούδα κάποτε φτερούγισε… Τίποτα κι ας μη γνώρισα να πω απ’ τη γέννησή της. Τις λεπτομέρειες έστω ας μη συγκράτησα του δάσους που πλανήθηκε. Μήτε και το όνομα του κάστρου που γκρέμισε ή γκρεμίστηκε (2ο Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου).
… Μα αν κάποιοι πουν πως ήταν όλα θέμα τύχης, αναπολώ κάτι κι εγώ που θα’ πρεπε να γίνει.


Κι όσο κι αν ξέρω πως κανείς σας δε νοιάζεται – πέραν ίσως από κάποιους που είναι ευαίσθητοι στο διαφορετικό ό, τι κι αν είναι αυτό… από ανθρώπους έως και Τέχνη – είναι, ας πούμε, θέμα χρόνου να φανεί και πάλι.
Όπου θελήσετε…
Είτε στου δάσους ίσως κάποιο δένδρο αρχαίο. Είτε - το ελπίζω – σε κάποιες νύμφες που θα πουν να γίνουν πεταλούδες…


Όποτε θελήσετε.
Ως τότε…


Ως τη στιγμή να σχίσουμε το χάρτινο κουκούλι μας….


Καληνύχτα !